Ik stop met roken! , riep ik heel hard een tijdje geleden.. Helaas, allerlei factoren zorgden ervoor dat het me niet lukte tot nu toe. En natuurlijk, altijd zijn er redenen te bedenken waardoor of waarom iets niet lukt, maar zelfs ik vond dit keer dat ik er alle reden toe had, het even te laten voor wat het is. Maar ja, de roker onder ons weet ook dat dit misschien best wel eens een makkelijk excuus zou kunnen zijn. Waarschijnlijk is dat ook wel zo. Toen had ik besloten het even te laten voor wat het was. Desalniettemin riep de tijd dat ik gestopt was voldoende vragen bij me op waardoor ik besloot een aantal van deze vragen in mijn column te vermelden.
Okay! Je stopt met roken… En dan? Ik ben er inmiddels wel achter dat er toch vaak iets anders voor in de plaats wordt gezet. Dat wist ik ook wel (van de verhalen) maar het zelf ervaren is anders. Wat gaan we nemen hoor je ineens in je hoofd! Ik praat expres in de ‘wij’ taal, omdat alle andere dingen die je neemt vaak in gezelschap gebeuren. Ik ben echt niet vies van een wijntje, een extra bord eten of een doos chocola, maar in gezelschap lopen dingen toch wat sneller “uit de hand” en dan is het ook nog een soort van gerechtvaardigd..
Het woord stoppen werkt niet voor mij. Zodra ik iets niet meer mag, wordt het des te aantrekkelijker. Nu is dat velen van ons bekend, maar heb je er ook wel eens over nagedacht waarom dat zo werkt… Zodra je met iets stopt, om wat voor reden dan ook, maar dat ene stiekem toch fijn vindt om te doen, dan geef je dus een stukje van jezelf op. De vraag is of je weet welk stukje dat is en of je bereidt bent dat stukje ook echt weg te doen. Zolang je de antwoorden op deze vragen niet weet, lukt het stoppen ook niet.
Dat stukje waar je inzicht in wilt hebben heeft zijn functie. Je bent er tenslotte niet voor niets mee begonnen. Het moet dus ook een duidelijke functie en motivatie hebben wanneer je ervoor kiest om het stukje weg te doen. Een gefundeerde reden zeg maar. Anders is het onbegonnen werk. Aan de andere kant zou je ook kunnen zeggen dat het makkelijker is om de reden te accepteren waarom je het überhaupt doet, dacht ik toen.
En tja, daar zit ‘em nou juist de crux!
Accepteren dat je een verslaving nodig hebt in het leven (om wat voor reden dan ook, want dat laat ik nog steeds in het midden), das een opgaaf! Beter gezegd, niet te doen. Iedereen kent de excuses die je verzint om iets te doen waar je niet achter staat. Ja, ik was gestopt met roken maar.. Ik rook alleen nog maar in gezelschap (ondertussen leef je toe naar het weekend)..! Ben veeeeel minder gaan roken als daarvoor… Ben ziek geweest, dus ik eet nu meer want ik heb het nodig.. Ik zit aan de medicijnen, daarom ben ik aangekomen.. etc. etc. Vul het maar in!
Zolang je niet accepteert dat er een deel van jezelf bestaat dat het nodig heeft om iets te doen dat in jouw boekje niet mag, door jouw omgeving niet wordt geaccepteerd of simpelweg niet mag bestaan, dan verloochen je een deel van jezelf. Dat is de sleutel tot de verslaving en de sleutel tot zelfacceptatie.
Zoals gezegd: zodra je iets mag is het niet leuk meer. Dan zou het toch zo moeten zijn dat wanneer je een verslaving mag hebben van jezelf, de lol eraf is en je makkelijk kan stoppen?
Dus , stoppen? Welnee.. Doen!
Hartgroet,
Hanneke