Verbaasd, verheugd en ook een beetje teleurgesteld was ik toen ik me ging verdiepen in de liefde.
Waar mijn generatie jarenlang over doet, doet de “jeugd” (en begrijp me niet verkeerd als ik dit zo zeg) gewoon automatisch. Het is heel normaal om tegen je vrienden te kunnen zeggen: Wat leuk om je te zien! Ik heb je echt gemist. Wat zie je er goed uit!! Mijn generatie denkt bij zoiets al snel, “Tuurlijk.. Zal wel.. Heb ik iets van je aan”? Je neemt me in de maling of iets dergelijks. Voordat je zover bent om dát tegen leeftijdsgenoten te kunnen zeggen, moet je al heel wat hebben overwonnen.
Super!, dacht ik. Geweldig dat de volgende generatie dit niet meer hoeft te leren. Scheelt zoveel tijd en moeite.. Totdat ik pasgeleden in de plaatselijke “disco” eindigde. Het enige dat ik daar zag, tussen het gezellige gedreun door, waren een stel jonge koppies waarvan het gezicht verborgen bleef achter een mobiele telefoon. Geen mensen die gezellig met elkaar in contact komen. Welnee. Blijf vooral bij je eigen cluppie en doe verder helemaal niets behalve SMS-en, MMS-en en emailen. Zelfs bellen was mogelijk. Mijn oren zijn er niet op ‘gebouwd’ maar 80% van de aanwezigen kon klaarblijkelijk de persoon aan de andere kant van de lijn gewoon verstaan. Vol verbazing was ik. Wel dingen tegen elkaar kunnen zeggen over de telefoon, maar verder geen letterlijk fysiek contact zoeken met de aanwezigen? Wie is er dan beter af bedacht ik me op dat moment. Ook al duurt het langer om eerlijk tegenover elkaar te zijn zonder dat je iets van elkaar wilt is misschien niet handig, maar mijn generatie praat er tenminste gewoon over. Das al een behoorlijk pluspunt. Maar goed, ik kan natuurlijk niet zomaar aannemen dat het zo werkt zonder daar ook echt mensen over te spreken.
Zo gezegd, zo gedaan..
En wat blijkt? Zij (de jongere generatie dus) zijn gewoon veel eerder klaar met een conversatie. Waar wij uren, dagen, weken over doen zeggen zij gewoon in 5 minuten. Maakt niet uit waar het over gaat. Dat is dan weer het voordeel van die eerder genoemde recht voor je raap eerlijkheid.. Als je kan zeggen dat je iemand hebt gemist of aardig vindt, dan kan je ook binnen een paar minuten zeggen wat er te zeggen valt. En dat is het dan. Niets meer en niets minder. En dat betekent echt niet dat je geen goed gesprek hebt gehad. Er wordt gewoon makkelijker iets gezegd, aangenomen, standpunten vergeleken en knopen doorgehakt. Erg prettig dus wanneer je hier zo over nadenkt. Daarentegen is er dan wel weer meer tijd over om te sms-en, mms-en en te e-mailen natuurlijk. Hebben zij daarom ogenschijnlijk zeeën van tijd en wij te weinig? Deze laten we maar even voor wat het is..
Het werd me eens te meer duidelijk dat als we meer naar elkaar kunnen kijken en openstaan om van elkaar te leren het cirkeltje rond is. De vraag is alleen in hoeverre je hiervoor openstaat en ook echt wilt kijken naar en leren van die ander. Jong of oud. Leuk is het toch dat de lessen die we krijgen er altijd zullen zijn en dat je in een ieder om je heen het antwoord kan vinden. Als je durft.. Want dan komt namelijk het durven toegeven dat we elkaar nodig hebben om verder te komen. En om dat te kunnen mag je eerst durven om van jezelf houden. En das niet makkelijk. Heb je al eens gemerkt dat in alle voors en tegens die we bedenken zodra ons wordt gevraagd iets over onszelf te vertellen een stukje zit dat niet erkend of herkend mag worden. Dat we onszelf vaak standaard een beetje verontschuldigen. Soms zelf naar beneden halen. Waarom? Dat is de vraag natuurlijk..
De zoektocht naar jezelf en naar wie je bent zal altijd blijven bestaan. Wat is er ooit allemaal gebeurd, waar kom ik vandaan en wie ben ik nou eigenlijk blijven de geijkte vragen. Die kruistocht maakt het gemis dat je in jezelf kunt ervaren soms moeilijker dan het daadwerkelijk missen van iemand anders als persoon, of je er nu voor uit durft te komen of niet. Ga er maar aanstaan.. (Zelf)Liefde.
Met liefde,
Hanneke