Mijn moeder zei vroeger nog al eens tegen mij: "sta je weer op zenden" !
Mijn vader en ik konden behoorlijk druk en vurig in gesprek zitten samen en dan kwam er geen mens meer tussen, zelfs zij niet. Maar ook in mijn eentje ging dit gedrag me prima af moet ik zeggen.
Nu ik daar zo nog eens aan terugdenk kan ik me goed voorstellen dat het behoorlijk irritant kan zijn als iemand, en in mijn defensie; het was uit pure enthousiasme, nogal vol kan zijn van alles wat hij of zij heeft meegemaakt en er geen woord tussen te krijgen is. En dan bedoel ik dat niet meteen natuurlijk. Iedereen mag en kan zijn of haar verhaal delen, juist dat! Het gaat meer om het constant in de rede vallen zodra er eindelijk naar jouw verhaal wordt gevraagd. Of dat je dan nog niets kan vertellen omdat jouw verhaal weer een idee of verhaal bij de ander triggert dat eerst gedeeld moet worden. Dat dit dan weken, maanden en jaren zo doorgaat ondanks de gesprekken die je voert, waarbij je probeert aan te kaarten bij de ander dat dit niet prettig is.
Nou is het absoluut geen geheim dat ik, of het nou tijdens een consult of cursus is, graag vertel dat wanneer je ergens last van hebt of als je jezelf ergens aan ergert, dit negen van de tien keer te maken heeft met herkenning van eigen gedrag. Hetzij dat je er nog steeds zelf mee kampt, hetzij dat dit nog niet helemaal bewust is geworden. Dit stuk valt in ieder geval zeker weten onder deze categorie.
Nog aparter is dat ik er achter ben gekomen dat eigenlijk heel veel mensen om mij heen, vallend in allerlei categorieen, precies zo zijn. Een knap staaltje zenden dus. Want dit analyserend kom je er vanzelf achter dat bestellingen die je omhoog zendt (zie eerdere columns via deze website en talloze boeken als de Secret en Bestellingen bij het Universum), ook doorwerkt op de mensen die je ontmoet, wanneer het gaat om gedrag dat je zelf uitzendt. Hier hoef je nog niet eens letterlijk een bestelling voor te doen. Dat komt gewoon helemaal vanzelf.
Iedereen om je heen is een spiegel (voor wie dat nog niet wist) en laat je dus ook echt zien, voelen en horen wat jij uitzendt naar de ander. Pas als je dat goed ziet en doorkrijgt kom je erachter wat je al die tijd zelf hebt gemanifesteerd. Ben je er trots op? Of ben je meer geneigd om jezelf voor het hoofd te slaan hoe je toch zo stom had kunnen zijn om dit niet eerder door te hebben. Ga dan voor het eerste. Het heeft tenslotte dienst gedaan, anders was je er al mee gestopt of had je er eerder paal en perk aan gesteld moet je maar denken.
De hamvraag is nu; wat doe je met de mensen om je heen bij wie je dit constateert? Zeg je die gedag omdat het niet meer bij je past? Of ga je een manier vinden om er zelf in ieder geval anders in te staan door het tenminste nog een keertje bespreekbaar te maken (en meer) en ga je dan verder kijken hoe het zich ontwikkelt? Vaak verdiept de relatie zich, maar soms is de tijd van samenzijn voorbij en heb je een bijzondere stroom beleefd die je verder heeft gebracht, maar de tijd om er tegen in te zwemmen is eenvoudigweg voorbij gegaan.
Ik zit nog even in de tweede optie. Ik hou jullie op de hoogte! Bedank in ieder geval degene die je erop wijst en daarna jezelf. Daar kom je het verste mee.
Mama bedankt! En al die lieve spiegels om me heen ook.
Hartgroet, Hanneke
Meer lezen? Bekijk dan de eerdere columns in het archief! Lees meer >